Evlenmek, kendine uygun eşi bulmak ne kadar da zor geliyor insana.
Oysa esas iş evlendikten sonra başlıyor.
O saatten sonra ne dünya aynı kalacak, ne de sen aynı sen olacaksın!

Evlendikten sonra sorumluluklar değişir, öncelikler yer değiştirir. Bu olmuyorsa zaten henüz evliliği kavramamışsın demektir.

Evlilik yapan insanın öncelikli sorumluluğu kendisi, eşi ve çocuklarıdır .
Sonra gerisi gelir olması gerektiği kadar.
Herşey olmaya çalışan HiÇ olur unutma! Dünyayı sen kurtarmayacaksın, önce kapının önünü süpürmekle başla!
Bu hayatta kendine yapabileceğin en büyük kötülük mükemmel insan, mükemmel eş, mükemmel anne/baba , mükemmel evlat, mükemmel çalışan olmaya çalışmak.
Mükemmellikte neymiş, hepi topu insanız şunun şurasında. Misyonumuzu tamamlayıp gideceğiz buradan günün sonunda.

Hırpalanmak, yırtınmak, en iyi olmaya çalışmak kendimize haksızlıktan başka nedir ki?
Kendisi hırpalanmış bir insanın kime ne faydası olabilir bu hayatta, zira kendine bile faydalı olamazken?

Şimdi kalemi kağıdı al eline ve not et kendine:
Önce ben iyi olacağım.
Mükemmellikten vazgeçip bırak dağınık kalsın demeyi kendime ödev bileceğim.
Önceliklerimi, sorumluluklar ve olması gerekenler diye sıralandırıp, mecbur olmayanları eleyeceğim listemden.
Sık sık insan olduğumu, benim de hayatta ihtiyaçlarım olduğunu kendime hatırlatacağım.
Olduğu kadar olmadığı kader demeyi bileceğim yeri geldiğinde.
Hiçbir sorumluluğun benim rahatımın/ konforumun önüne geçmesine izin vermeyeceğim.
Zorunluluklarla sorumlulukları birbirinden ayıracağım.

Hayatta hiç bir şeye zorunlu değilsin unutma!
Kimsenin seni zorunluluklar altında ezmesine izin verme!

İyi insan, iyi eş, iyi ebeveyn , iyi bişeyler olmak istiyorsan sen iyi olacaksın önce, hep bunu hatırla!

Herşey Olmaya Çalışan HİÇ Olur! yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.

Fiziksel şiddet elle tutulup gözle görülen etkilerinden ötürü dünyada hiçbir toplumda kabul görmezken peki ya daha tehlikelisi olan ruhsal şiddete aynı tepki ve duyarlılık gösteriliyor mu?

Dünyada ne kadar çok insanın, özellikle de çocuğun duygusal şiddete maruz kaldığını kimse biliyor, düşünüyor, kınıyor mu?

Psikolojik şiddet öldürmüyor ama süründürüyor,
hem de ömür boyu…

Çocukların maruz kaldığı duygusal şiddetin psikolojik etkilerinin kalıcılığı ve telafisinin fiziksel şiddete oranla çok daha zor olduğu konusunda tüm uzmanlar, ruh bilimciler, çocuk gelişimciler hem fikir.
Evet çocuğu fiziksel olarak öldürmüyor, ama çocuğun bütün gelişimini, zekasını, hayata bakışını, ruhunu öldürüyor.

Bu tabloda en üzücü olan ise çocuklar en çok da ebeveynleri tarafından duygusal şiddete uğruyor. Sevgisizlik, dışlanma, yok sayılma, ihmal edilme, çocuğun temel duygusal ihtiyaçlarının karşılanmaması bunların en sinsi olanları.
Çünkü etkileri hem uzun vadede ve oldukça yavaş ortaya çıkıyor hem de ölçümlenmesi mümkün olmuyor. Daha da önemlisi de çocuğun ebeveynleri tarafından uygulandığından ötürü mahremiyet olarak görülüp, görmezden geliniyor.

“Çocuklara sevgi ve şefkatle davranmayanlar
ve büyüklere saygı göstermeyenler
bizden değildir.”

Hz. Muhammed Mustafa (s.a.a.)

Sevgi yoksunluğuyla, ezilerek, yok sayılarak büyümüş, duygusal ya da fiziksel şiddet görmüş, dışlanmış kişilerin çocuklarını nasıl ihmal edip yok saydığına, nasıl öfke enerjisi saçtıklarına, çocuğu ileride muhtaç kaldığında kendisine baksın diye hayat sigortası olarak dünyaya getirenlere şahit oldum.
Aman el aleme ayıp olmasın, onlar tarafından eleştirilmesin diye kendi çocuğunu baskılayan, zorlayan ebeveynler gördüm.
Söz ve eylemleriyle dünyadaki şiddeti herkesten çok kınayıp, insan hakları, adalet savunuculuğu yapıp, kendi rızasıyla dünyaya getirdiği çocuğuna sevgi, ilgi göstermeyi lütuf sayan, her türlü duygusal şiddeti layık gören kişiler gördüm.

Yaratılmış her çocuk bir tohum, bu dünya ise toprak…

Toprağa zehirli tohumlar ekilirse sonuç zehirli, düşmanca yetişmiş, şiddetin her türlüsüne meyilli, sevgisiz, ruhsal olarak hasarlı yetişkinler; yani günümüz dünyası olacaktır.

Bugün dünyada her ne kadar şiddet, haksızlık, adaletsizlik, kötülük varsa; bir yerlerde bombalar patlıyor, çocuklar öldürülüyor, kadınlar cinayete kurban gidiyor, erkekler cinnet geçiriyor, hayvanlara zulüm yapılıyor, halkın paraları hortumlanıyor, kimileri açlıktan ölüyor, kuraklık susuzluk artıyor, dünya daha yaşanılmaz bir yer haline geliyorsa; bunda insan olarak her birimizin dolaylı veya dolaysız parmağı olduğunu bilmemizi ve dünyanın siyahlığından yakınmayı bırakıp şapkamızı önümüze alıp kendi adımıza ne yapabileceğimizi düşünmemizi tavsiye ederim.

Evliliği ve evlilik kurumunu son derece destekleyen, sağlam evlilikler kurulması adına çalışan bir uzman ve evli, biri kendi doğurduğum, biri ise bu dünyaya gönderilmiş olan iki çocuğa sevgi vermeye çalışan bir anne olarak,
öncelikle bu dünyada herkesin evlenmemesi ve çocuk sahibi olmaması konusunda son derece ısrarcıyım.

Çocuk sahibi olma ve doğurma yetisi bu dünyaya gelen hemen her kadın ve erkeğe bahşedilmiş olsa da anne baba olabilmek, insan olabilmek, vicdan sahibi olabilmek, sağlıklı ve sevgi dolu çocuk büyütebilecek sevgi, ilgi, güven, merhamet ve sorumluluk duygusuna sahip olabilmek her kadın ve erkeğe bahşedilmemiş.

Hayattaki en büyük temennim bir gün evlilik ve çocuk sorumluluğu almanın ehliyet şartına bağlanması; zihinsel ve ruhsal olarak sağlıklı ve dengeli olmanın ön koşul olmasıyla beraber, konuyla ilgili eğitim şartının da getirilmesidir.

Hiçbirimiz dünyayı beyaza boyayamayız,
fakat hepimiz kendi kapımızın önünü süpürmeyi başarabiliriz.

Herkes kapısının önünü süpürdükçe; sağlıklı evlilikler yaptıkça, dengeli hayatlar kurdukça, sağlıklı, dengeli, sevgiye doymuş, vicdanlı çocuklar yetiştirdikçe, çocuklarımıza, yaratılmış tüm çocuklara sahip çıktıkça;
o isyan ettiğimiz bombalar duracak, beğenmediğimiz yönetimler değişecek, şiddetler, zulümler bitecek, tüketen değil üreten toplumlar, kalbi öfke ve nefret duyguları yerine, hırstan kinden uzak sevgi dolu nesiller oluşacaktır.

Yarınlara Sahip Çıkmak Çocuklara Sahip Çıkmaktır yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.

Bekarlar yalnızlıktan, evlilerse eşlerden şikayetçi.
İnsanoğlu tatminsiz mi yoksa ne istediğini mi bilmiyor?
Evet doğru cevap şu ki; ne istediğini bilmiyor.
Çünkü yurdum insanı daha kendini tanımıyor, hayattan ne beklediğini, limitlerini, kırmızı çizgilerini bilmiyor ve bilmeden evlilik yapıyor.

Çalıştığım evli kişilerden en fazla duyduğum şikayetleri sizler için derledim:

Eşim evdeki sorumluluklara katılmıyor, her şey benim sırtımda.

Eşim evlenince çok değişti. Artık benimle eskisi gibi ilgilenmiyor.

Başkalarının kocası eşi için neler yapıyor, bizimkiyse odun.

Karım beni hiç takdir etmiyor, ne yapsam mutlu olmuyor.

Kocam beni dinlemiyor, iki laf etmiyor.

Ülkemizde Evliliklerde En Şikayet Edilen Konular yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.

“Çocuğum için şu kötülüğe, bu haksızlığa katlandım” sözü çocuklarımıza yapabileceğimiz en büyük haksızlık değil mi?
Çocuklarımız bu dünyaya bizlere zulüm etmeye, hayatlarımızı daha kötü duruma sokmaya değil; bizleri eğitmeye, daha iyi bir şeye dönüştürmeye geliyorlar.

Çocuk için kötü şeylere katlanılmaz, çocuk olsa olsa bizi, SAYESİNDE iyi şeyler yapma motivasyonuna ulaştırır.
Çocuk hayatta insanın başına gelebilecek en faydalı şey. İnsanın içindeki üretme, çoğaltma isteğini motive eden, hal ve hareketlerini daha fazla kontrol etmeye, aklını başına almaya, daha iyi, daha başarılı, daha üretken olmaya kamçılayan büyük bir güç.
Çocuk hayatta en hızlı geri bildirim aldığımız, ömür boyu yapıp ettiklerimizin en sağlam bilançosu.
Onlar bizim en kıymetli öğretmenlerimiz…

Çocuklarımız kim olacağını ve kim olmayacağını bizlerden öğreniyorlar.
Sağlıklı ebeveynlik diye bir şey yok. Çocuk yetiştirmek diye bir şey yok.
Çocuk için, kimse için, saçını süpürge etmek HİÇ yok!
Sen çocuk büyütürken sadece çocuğunu değil, kendini yetiştiriyorsun.

Karşında sağlıklı bir çocuk istiyorsan, kendin sağlıklı, dengeli, tutarlı olacaksın.
Saygılı bir çocuk istiyorsan, ona, onun istek ve ihtiyaçlarına, saygı duyacaksın.
Kendin ergen gibi davranıp, ondan olgun bir yetişkin olmasını beklemeyeceksin.
Ben şu dünyada mutlu olamadım bari sen ol demeyeceksin.
Kendin korkak, cesaretsiz, kararsız, boyun eğici olup ondan güçlü olmasını beklemeyeceksin.
Çocuğundan beklediğin her ne varsa, onların hepsi kendin olacaksın.

Senin çocuk için hayatında katlandığın bir şeyler varsa, çocuğun senden katlanmayı ve suçlu hissetmeyi öğrenir.

Lütfen çocuklarınıza kötülüğe susmayı, katlanmayı değil,
birey olmayı, dik durmayı, güçlü olmayı öğretin.
Ve sizde kendinizin en iyi versiyonunu yaratmayı öğrenin.

Yıllar sonra çocuklarınıza “Senin sayende mi, yoksa senin yüzünden mi?” demek istersiniz.
Şimdiden karar verip ona göre uygulamaya geçin.

Çocuğum Yüzünden mi, Çocuk Sayesinde mi yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.

Kimilerimiz el alemin istek, kabul ve görüşlerini aynen kabullenip itaat etmeye çalıştı.
Ağzıyla kuş tutmaya, çiğ tavuk yemeye kalktı, hiç kendine uygun olmayan hayatlar kurguladı.
Kimilerimiz ise savaşıp didişip yorgun düştü.
Ne itaat etmek, ne didişmek kurtaramadı bizi.
Günün sonunda El Alem yine diyeceğini dedi.

Büyürken, okurken, çalışırken, evlenirken, boşanırken, çocuk sahibi olurken, her daim peşimizdeydi El Alem.

Hayır demenin ve sınır çizmenin ayıp olduğu bir toplumda büyüdük bizler. Devamlı, her yerde, herkese Evet demenin,
ideal insan olmanın önemli bir ölçütü sayıldığı bir kültür burası.

Uyumlu olmayı itaatkarlıkla,
itaatkar olmamayı da kavgacılıkla karıştırdık.

Hayatı ya siyah ya beyaz sandık.

Ancak, olur olmaz her durumda her Evet deyişimizde kendimize ne büyük bir Hayır dediğimizi, kendimizi ve ilişkilerimizi ne denli zedelediğimizi göz ardı ettik.

Oysa yetişkin olmanın en büyük ölçütlerindendir “Sınır Çizebilmek” ve istemediğin durumlarda “Hayır Diyebilmek”.

İnsanlar evlilik kararı verdikleri an itibari ile kural ve zorunluluklara daha da fazla maruz kalmaya başlar.
Kendininkilerin yanına birde eşininkiler eklenir, El Alem sayısı iki katına çıkıverir.
Birçok çiftin ilişkisini ve evliliğini oldukça fazla etkileyen bir konudur bu. İnsanlar evliliği iki kişinin bir araya gelip aynı evde yaşaması olarak algılasa da, özellikle bizimki gibi kültürlerde kazın ayağı öyle değildir.
İnsanlar evliliğin tek kişiyle değil; büyük bir güruhla yapıldığını,
yeni kültür, adetler ve yeni beklentiler ile karşılaştığında anlarlar ancak.

Her evlilik niyetine giren çift öncelikle ‘’Hayır Diyebilme’’ ve ‘’Sınır Çizebilme’’ becerisine ulaşmış olmalıdır.
Aksi takdirde avucunda tek kalan;
El Alem için yapılan düğünler, dizilen evler, uygulamak zorunda kalınan adetler, zorunlu protokoller, görüşülmek zorunda kalınan insan yığınları ve borçlar ile sürdürülen YAŞANMAMIŞ hayatlar olur.

Bunlarla baş etmek istiyorsan önce kendin bu hayatta ne istiyorsun, onu iyi bileceksin.
İkincisi, sınır çizme becerisine sahip olacaksın.
Sınır çizmenin ilk kuralı istemediğin şeylere “Hayır” diyebilmekten geçer.
Bu coğrafya, bu toplum henüz bunlara hazır olmasa da bizler ancak ne istediğini bilen, sınır çizebilen bireyler oldukça ve böyle çocuklar yetiştirdikçe bu döngü yıkılacak, El Alem kavramı yok olacaktır.

Peki söylemesi bu kadar kolay madem uygulaması neden bu kadar zor?
İnsan neden Hayır diyemez, neden sınır çizemez?

Haklarını bilmeyen kişi HAYIR diyemez.
Ne istediğini bilmeyen HAYIR diyemez.
Korkuları olan HAYIR diyemez.
Kendisine saygısı ve özgüveni eksik kişi HAYIR diyemez.

Ve
HAYIR demeyen SINIR çizemez.

SINIR çizmek bir sorumluluktur, yetişkin işidir, ben böyle istiyorum, böyle uygun görüyorum diyebilme cesaretini göstermektir.

Yeterli duygusal olgunluğa erişmemiş kişi SINIR çizemez.
Olumsuz tepkilere, dışlanmaya, ayıplanmaya, hayatından insan kaybetmeye tahammül edemeyen kişi HAYIR da diyemez, SINIR da çizemez.

Sen kendi SINIRINI çizmezsen, El Alem seve seve çizer.

Seçim senin:
Kendi hayatının direksiyonuna geçmek mi yoksa
başkalarının rüzgarıyla savrulup durduğun bir hayat mı?

El Alem ve Evlilikler yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.

Bazen aşkın büyüsüyle, bazen çocukluğumuzdan beri dinlediğimiz evlilik masallarının etkisiyle, bazen evliliğe, evli olma haline yüklenen anlamlarla, kimi zaman da “tüm arkadaşlarım evlendi, bir ben bekar kaldım” motivasyonu ile insanoğlu bir şekilde evlilik kurumuna dahil oluyor.

Peki sonra ne değişiyor da bu kadar derin anlamlar yüklenen, yüceltilen evlilik kurumu aşkın katili ilan ediliyor?
Evlilik diye bir kavram olmasaydı aşklar hiç ölmez miydi?
Bizim yapıp ettiklerimizin hiç etkisi yokta bütün suç evli olma halinin mi? Evlenmeseydik ölene dek aşklarımız baki mi kalacaktı acaba?

Elbette hayır!

Sorun şu ki; bizler evliliğin ne olup ne olmadığını hep yanlış anladık.

Evlilik; gelinliğin kuyruğunun kaç metre olacağı kararından ibaret bir olgu değil; aksine büyük bir sorumluluk işidir.
Ölen aşktan bile evliliği sorumlu tutarak zaten sorumluluktan kaçınmış olunur.
Evlilik aşkı öldürmez!
Evlenmemekte aşkı yaşatmaz!
Aşk zaten etkisi yoğun olduğu kadar ömrü kısa, geçici, sağlıksız bir duygudur.
Aşkta duygular aşırı aktif, bilinç ise bir o kadar kapalıdır.
İnsan hayatında kalıcı ve sağlıklı olan, bilincin açılıp, dengenin hakim olduğu, aşkın üst versiyonu olan sevgidir.
Her aşk bir gün biter, bitmelidir.
Kimisi daha üst versiyonu olan sevgiye dönüşerek biter, kimi ise yok olarak biter.
Aşkın sevgiye dönüşmesi ise saygıyla, ilgiyle, iletişimle mümkündür.
Nasılsa evlendim, elde ettim diyerek şalteri indiriyorsan yanılıyorsun. Çünkü evlilik ulaşılacak bir hedef, nihai bir son değil, yeni bir sürecin başlangıcıdır.

Evlilikte zorunluluklar değil, sorumluluklar vardır.
Ya rakip olur savaşırsın, ya da ekip olur çoğalırsın.

Evlilik iletişim işidir, yetişkin olmayı, taşın altına elini koymayı, kararlar almayı, yeri geldiğinde sınır koymayı gerektirir.
Bu olgunluğa erişemediysen zaten bu işten eli boş çıkacağına emin ol.

Eğer evliliğe mental olarak hazır değilsen, kendini bu sistemin içinde hayal edemiyorsan, sorumluluk taşımak, insan yönetmekle ilgili kendine güvenmiyorsan, evlilik yapmayı evlilik endüstrisini beslemekten ibaret sanıyorsan;
henüz zamanı gelmemiş demektir.

Şunu bil ki;
aşkla evlilik kararı da verilmez, evlilik kurumu da yürümez.
O aşk bir gün ölecek ve gerçek dünyaya dönüp karşındakinin kişilik özellikleriyle, davranış kalıplarıyla, ailesi, arkadaşları, akrabalarıyla, sahip olduğu iyi veya kötü özellikleriyle yüzleştiğinde
hayal kırıklığı yaşıyorsan evliliğin de ölmüş olacak.

Evlilik Aşkı Öldürür Mü yazısı ilk önce İlişki Perisi üzerinde ortaya çıktı.